Ter nagedachtenis aan Jan Groot

Mijn broeder Jan,
Jij bent niet meer.
We hebben samen veel gelachen.
Veel verwonderd.
Samen met Roel, als de drie Musketiers, volgden we de ontwikkelingen van de wereld.
​In onze appgroep werd niets gespaard.

Jij gaf vaak af op de poppenkast — ook binnen de Human Design-wereld.
Je nam geen blad voor de mond.
Waar anderen zwegen, sprak jij.
Waar anderen meegingen, stelde jij vragen.

We organiseerden zelfs een vragenuurtje:
“De Boze Witte Meneer en de Lachende Boeddha.”
Ik was de Lachende Boeddha — een naam die jij mij gaf.
En eerlijk gezegd vond ik dat wel mooi.Je gaf jezelf de naam De boze witte meneer omdat je je realiseerde dat je regelmatig boos was op de onzin in deze wereld.

Bij onze eerste ontmoeting deelden we samen een huis in Scheveningen tijdens de Human Design-opleiding. We ervaarden de verschillen in onze design.
Maar nog sterker: de aanvulling.
Jij bracht scherpte.
Ik bracht verzachting.
En ergens in dat spanningsveld ontstond broederschap.

Je kon boos zijn op de onzin die in de wereld werd verkondigd.
Inclusief binnen Human Design.
Maar onder die boosheid zat betrokkenheid.
Je wilde dat het klopte.
Dat het waar was.

Ik dank je voor alle mooie momenten.
Voor de telefoongesprekken.Voor de mooie appberichten.
Voor het samen zoeken.
Voor het samen lachen.

​Ik herinner me  vooral de spiegel die je voor me was. Dank. 

Rust zacht, broeder Jan
Je blijft in mijn hart.

Er zijn momenten dat je jezelf kunt betrappen op een vraag die niet meer weggaat:

Wat is echt?

Niet als filosofisch spelletje, maar als iets dat je oprecht niet meer weet. Omdat er zoveel informatie is. Zoveel meningen. Zoveel “waarheden”. En nu ook: AI. Een hulpmiddel dat in één klap de hele manier waarop we leren, schrijven, creëren en communiceren op z’n kop zet.

Wat ik wél zie: AI is een hulpmiddel in dit nieuwe tijdperk.
En zoals met elk hulpmiddel geldt: het kan gebruikt én misbruikt worden.

Hetzelfde geldt voor Enneagram en Human Design. Ook dat is uiteindelijk een hulpmiddel. Niet de waarheid zelf, maar een manier om iets zichtbaar te maken. Een soort kaart. Geen terrein.

De vraag is dus niet: “Mag dit?” De vraag is: Waarvoor gebruik ik dit? En vanuit welke plek in mij?

Hulpmiddelen zijn niet het probleem — verwarring over identiteit wel

Een bril is een mooi voorbeeld. Je zegt toch ook niet tegen iemand:
“Je moet maar zonder bril leren kijken, anders is het niet echt.”

Een bril helpt je om scherper te zien. Niet om iemand anders te worden.

Zo kun je AI ook gebruiken. Niet als vervanging van jezelf, maar als ondersteuning om je eigen woorden, keuzes en intentie helder te krijgen. Soms is er simpelweg mentale ruis. Twijfel. Overprikkeling. Een hoofd dat blijft draaien.

En ja—als je je bezighoudt met Human Design, dan herken je het meteen: een open Ajna kan gevoelig zijn voor twijfel, invloeden, ideeën van anderen, de neiging om het “goed” te willen doen. Dan is het echt niet vreemd dat iets als een brief schrijven voelt alsof je door de leegte loopt om woorden te vinden..

Dan is ondersteuning geen zwakte.
Dan is het intelligent gebruik maken van een hulpmiddel.

Wat zegt Een Cursus in Wonderen hierover?

Een Cursus in Wonderen (ECIW) is radicaal in één ding:
het maakt onderscheid tussen vorm en inhoud.
    •    Vorm: de dingen van deze wereld — woorden, hulpmiddelen, systemen, technologie, Human Design, AI, boeken, methodes.
    •    Inhoud: de bedoeling erachter — angst of liefde, afscheiding of verbinding, ego of             de Heilige Geest (innerlijke leiding).

De Cursus is niet tegen vorm. Hij zegt alleen: vorm heeft op zichzelf geen betekenis.
De betekenis komt van de doelstelling die jij eraan geeft. Dat is bevrijdend, want het haalt de moraliteit uit het debat.

AI is niet “goed” of “slecht”. Human Design is niet “waar” of “onwaar”. Het zijn vormen.

De werkelijke vraag is:

Gebruik ik dit om mijn angst te verbergen, of om helderheid toe te laten?
Gebruik ik dit om mezelf te bewijzen, of om eerlijker te worden?
Gebruik ik dit om controle te houden, of om me te laten leiden?

Ego-gebruik vs. waarheids-gebruik

Volgens de Cursus gebruikt het ego alles om de illusie in stand te houden. Zelfs “spiritualiteit” kan een ego-instrument worden. Zelfs Human Design. Zelfs AI.

Hoe merk je dat?

Ego-gebruik van AI (of Human Design) voelt vaak zo:
    •    ik wil snel klaar zijn, omdat ik bang ben dat ik niet goed genoeg ben
    •    ik wil indruk maken / succes hebben / controle houden
    •    ik wil zekerheid in het hoofd, zodat ik niet hoef te voelen
    •    ik ga twijfelen, vergelijken, perfectioneren, mezelf verliezen

Waarheids-gebruik voelt anders:
    •    ik wil eerlijk worden over wat ik echt bedoel
    •    ik wil helderheid: “Wat wil ik hier werkelijk zeggen?”
    •    ik wil mijn intentie zuiver krijgen
    •    ik wil een vorm kiezen die behulpzaam is, zonder mezelf te verlaten

De Cursus zegt in essentie:
Laat de inhoud kloppen, dan dient de vorm vanzelf.

De omkering: je hoeft niet perfect te zijn om echt te zijn

Een van de meest bevrijdende lijnen in de geest van de Cursus is:
je hoeft jezelf niet te “maken”.

Je hoeft niet je waarde te verdienen met perfecte woorden.
Je hoeft niet te bewijzen dat je zelfstandig genoeg bent door alles alleen te doen.

Dat is ego-logica.

De Cursus wijst naar iets anders:
je bent al compleet, en je kunt elke vorm gebruiken om de liefde te dienen — zolang je eerlijk blijft over je doel.

Dus als jij AI gebruikt om je eigen gedachten te ordenen, om je taal te vinden, om je intentie te verfijnen… dan kan dat juist een vorm van innerlijke eerlijkheid zijn.

Niet: “AI schrijft mijn brief.”
Maar: “AI helpt mij om mijn eigen boodschap helder te krijgen.”

Wat is dan “echt”?

Als je oprecht niet meer weet wat echt is, dan is dat misschien al de opening.

Want die vraag komt vaak precies op het moment dat je merkt:
ik kan niet meer bouwen op meningen, systemen of mentale zekerheid.

Volgens de Cursus is “echt” uiteindelijk dat wat niet verandert:
liefde, aanwezigheid, verbinding, waarheid.

Alles wat komt en gaat — woorden, technologie, rollen, succes, status — is vorm.

En het mooie is: je hoeft vorm niet te bestrijden.
Je hoeft alleen te leren om steeds opnieuw te kiezen:

Welke inhoud geef ik aan deze vorm?

In dit nieuwe tijdperk gaan we allemaal leren omgaan met hulpmiddelen die enorm krachtig zijn. Dat is geen klein thema. Het vraagt volwassenheid. Het vraagt onderscheidingsvermogen.

Maar je hoeft niet in een strijd te gaan tussen “echt” en “niet echt”.
De Cursus nodigt uit tot iets eenvoudigers:

Kies opnieuw. Kies de inhoud.

AI kan een masker zijn voor angst.
AI kan ook een vergrootglas zijn voor waarheid.

Human Design kan een identiteits-gevangenis worden.
Human Design kan ook een taal zijn die je helpt herinneren hoe jouw energie beweegt.

Het gaat niet om het hulpmiddel.
Het gaat om de plek in jou van waaruit je het gebruikt.

En misschien is dát wat echt is: dat je steeds weer kunt kiezen welke betekenis je er aan geeft. En  welke je er aan geeft het is jouw betekenis.