De ongenezen genezer

.De Ongenezen Genezer – over de wildgroei aan coaches

De laatste tijd is er veel te doen over de wildgroei aan coaches. Iedereen lijkt tegenwoordig coach te zijn — voor persoonlijke groei, werkgeluk, relaties of zingeving. En hoewel de intentie vaak oprecht is, is het goed om even stil te staan bij van waaruit we eigenlijk coachen.

In Een Cursus in Wonderen staat een hoofdstuk met de titel ‘De Ongenezen Genezer’. Daarin wordt gezegd dat het ego nooit geneest; werkelijke genezing komt alleen van de Heilige Geest.

“De genezer geneest niet zelf; hij laat de genezing zijn gang gaan.”

(T-9.V.8)

De ongenezen genezer is iemand die denkt dat hij de ander kan genezen, terwijl hij zelf nog gevangen zit in afscheiding. Hij kan wijzen op de duisternis, maar licht kan hij niet brengen, want licht komt niet van hemzelf.

“Hij kan wijzen op de duisternis, maar hij kan zelf geen licht brengen, want licht is niet van hem.”
(T-9.V.8)
​
Dat raakt precies aan wat ik in de wereld van coaching zie gebeuren. Veel coaches willen anderen helpen, maar doen dat vaak vanuit een persoonlijk verlangen om zelf beter te worden, iets te bewijzen of zin te geven aan hun eigen pijn. En soms, eerlijk gezegd, is ook geld een drijfveer geworden — niet als middel, maar als doel.

De markt voor persoonlijke ontwikkeling is een miljoenenindustrie. Hoe groter het verlangen naar heling, hoe groter het aanbod van methodes, trajecten en beloftes. Maar zolang we denken dat we iemand anders kunnen helen, of dat heling te koop is, houden we precies die illusie in stand.

In wezen is dat hetzelfde mechanisme dat ik jarenlang in de zorg heb gezien: de overtuiging dat er iets mis is dat moet worden gerepareerd. Maar wat als er in werkelijkheid niets mis is? Wat als ieder mens precies goed is zoals hij of zij is?

“Er is niets werkelijks gebeurd met de ongenezen genezer, en hij leert van zijn eigen onderricht.”
(T-9.V.6)

Zolang we als coach (of hulpverlener) oordelen, analyseren of de ander willen ‘fixen’, blijven we zelf onderdeel van dezelfde verwarring.

“Kun je licht vinden door duisternis te analyseren?”
(T-9.V.6)

Het ego analyseert, de Heilige Geest accepteert. En alleen die acceptatie brengt werkelijk heling.
Daarom is het volgens mij niet genoeg om coach te worden; het gaat erom dat je bereid bent zelf voortdurend te helen — of beter gezegd: om niet langer te proberen iets te helen wat in wezen nooit stuk was.

“De Heilige Geest is de enige echte therapeut. Hij maakt genezing volkomen duidelijk in elke situatie waarin Hij leidt.”
(T-9.V.10)

De diepste uitnodiging aan iedere coach — en eigenlijk aan ieder mens — is deze:
Ben je bereid het probleem uit handen te geven?
Want pas wanneer zowel ‘de genezer’ als ‘de cliënt’ bereid zijn het probleem over te dragen aan iets groters dan henzelf, kan er echte transformatie plaatsvinden.

Misschien is dat wat de wereld van coaching nu het hardst nodig heeft: minder methodes, meer overgave.

Minder analyseren, meer accepteren.
​
En de nederige erkenning dat genezing niet van ons komt — maar door ons heen kan stromen, zodra we stoppen met doen.