R.I.P Jan Groot

Ter nagedachtenis aan Jan Groot

Mijn broeder Jan,
Jij bent niet meer.
We hebben samen veel gelachen.
Veel verwonderd.
Samen met Roel, als de drie Musketiers, volgden we de ontwikkelingen van de wereld.
​In onze appgroep werd niets gespaard.

Jij gaf vaak af op de poppenkast — ook binnen de Human Design-wereld.
Je nam geen blad voor de mond.
Waar anderen zwegen, sprak jij.
Waar anderen meegingen, stelde jij vragen.

We organiseerden zelfs een vragenuurtje:
“De Boze Witte Meneer en de Lachende Boeddha.”
Ik was de Lachende Boeddha — een naam die jij mij gaf.
En eerlijk gezegd vond ik dat wel mooi.Je gaf jezelf de naam De boze witte meneer omdat je je realiseerde dat je regelmatig boos was op de onzin in deze wereld.

Bij onze eerste ontmoeting deelden we samen een huis in Scheveningen tijdens de Human Design-opleiding. We ervaarden de verschillen in onze design.
Maar nog sterker: de aanvulling.
Jij bracht scherpte.
Ik bracht verzachting.
En ergens in dat spanningsveld ontstond broederschap.

Je kon boos zijn op de onzin die in de wereld werd verkondigd.
Inclusief binnen Human Design.
Maar onder die boosheid zat betrokkenheid.
Je wilde dat het klopte.
Dat het waar was.

Ik dank je voor alle mooie momenten.
Voor de telefoongesprekken.Voor de mooie appberichten.
Voor het samen zoeken.
Voor het samen lachen.

​Ik herinner me  vooral de spiegel die je voor me was. Dank. 

Rust zacht, broeder Jan
Je blijft in mijn hart.